Shloka 42
Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
ततस्तेषां निषण्णानां धनदो वाक्यमब्रवीत् । भवच्छन्दं समाज्ञाय नृत्येरन्नप्सरोगणा:,उन सबके बैठ जानेपर कुबेरने कहा--“आपकी इच्छा हो तो उसे जानकर यहाँ अप्सराएँ नृत्य करें; क्योंकि आपका आतिथ्य सत्कार और सेवा करना हमलोगोंका परम कर्तव्य है।' तब मुनिने मधुर वाणीमें कहा, “तथास्तु--ऐसा ही हो”
tatas teṣāṁ niṣaṇṇānāṁ dhanado vākyam abravīt | bhavacchandaṁ samājñāya nṛtyerann apsarogaṇāḥ |
ครั้นทุกคนเข้าที่นั่งแล้ว ธนท (กุเบร) กล่าวว่า “เมื่อทราบความประสงค์ของท่านแล้ว หากเป็นที่พอพระทัย ขอให้หมู่อัปสรามาร่ายรำ ณ ที่นี้เถิด เพราะการต้อนรับแขกและปรนนิบัติท่านเป็นหน้าที่อันสูงสุดของเรา” แล้วฤๅษีกล่าวด้วยวาจาอ่อนหวานว่า “ตถาสตु—จงเป็นดังนั้น”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights atithi-dharma: honoring and serving a guest—especially a sage—is presented as a paramount duty, even for divine beings like Kubera.
After everyone sits, Kubera offers entertainment by Apsarases in accordance with the guest’s wish, framing it as part of proper hospitality; the sage consents with “tathāstu.”