Shloka 139
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
पीतात्मा परमात्मा च प्रयतात्मा प्रधानधृत् । सर्वपारश्वमुखस्त्रयक्षो धर्मसाधारणो वर:
pītātmā paramātmā ca prayatātmā pradhānadhṛt | sarvapārśvamukhas tryakṣo dharmasādhāraṇo varaḥ ||
พระวายุตรัสว่า “พระองค์ทรงมีอาตมันดุจทองคำ และทรงเป็นปรมาตมัน; ภายในทรงสำรวมบริสุทธิ์; ทรงค้ำจุน ‘ปรธาน’ อันเป็นฐานดั้งเดิมแห่งโลก. ทรงหันพระพักตร์สู่ทุกทิศ มีเนตรสามดวง และประทานพรตามธรรม—เป็นเจ้าอันประเสริฐ ผู้ทรงให้ธรรมเป็นมาตรวัดร่วมของสรรพชนทั้งปวง.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents the Lord as impartial and dharma-governed: even divine grace (boons) is portrayed as aligned with righteousness, not arbitrary. It also frames the deity as both transcendent (Paramātmā) and cosmic (supporting Pradhāna), uniting ethics with metaphysics.
Vāyu is describing the deity’s defining marks—radiance, supremacy, disciplined purity, cosmic support, omnidirectional presence, and the three-eyed form—culminating in the ethical point that he grants rewards according to dharma.