Shloka 137
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
कर्णिकारमहास्रग्वी नीलमौलि: पिनाकधृत् । उमापतिरुमाकान्तो जाह्नवीधृदुमाधव:
karṇikāra-mahāsragvī nīla-mauliḥ pināka-dhṛt | umāpatir umākānto jāhnavī-dhṛd umādhavaḥ ||
พระองค์ทรงสวมพวงมาลัยใหญ่แห่งดอกกรรณิการ์ พระเศียรประดับมณีสีน้ำเงินเข้มเป็นยอดมงกุฎ ทรงถือคันศรปิณากะ เป็นอุมาปติ—สวามีแห่งอุมา เป็นอุมากานต์—ผู้เป็นที่รักยิ่งของอุมา ทรงรองรับชาห์นวี (คงคา) ไว้บนพระเศียร และทรงเป็นอุมาธวะ—คู่ครองแห่งอุมา
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse models devotional recollection through a chain of epithets: by remembering the deity’s attributes—beauty (garland), sovereignty (crown), power (Pināka), and sanctity/ascetic mastery (bearing Gaṅgā)—one cultivates reverence and steadiness of mind.
Vāyu is speaking a stuti-like passage, identifying Śiva through characteristic titles and symbols. Rather than advancing plot, the verse functions as a devotional description that situates Śiva’s identity and greatness within the discourse of Anuśāsana Parva.