Shloka 135
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
गभस्ति््रह्यकृद् ब्रद्मी ब्रद्मविद् ब्राह्मणो गति: । अनन्तरूपो नैकात्मा तिग्मतेजा: स्वयम्भुव:
gabhastir brahmakṛd brahmī brahmavid brāhmaṇo gatiḥ | anantarūpo naikātmā tigmtejāḥ svayambhuvaḥ ||
พระวายุตรัสว่า “พระองค์คือคภัสติ ดุจรัศมีแห่งสุริยัน; คือพรหมกฤต ผู้เปิดเผยพระเวท; คือพรหมี ผู้สาธยายพระเวท; คือพรหมวิท ผู้รู้ความหมายแห่งพระเวท; คือพราหมณ์ ผู้ตั้งมั่นในพรหมัน; และคือคติ จุดหมายสูงสุดของผู้ดำรงในพรหมัน พระองค์ทรงมีรูปไม่สิ้นสุด มิได้จำกัดอยู่ในภพเดียว; และทรงมีเดชอันคมกล้า—สวะยัมภู ผู้ดำรงอยู่ด้วยพระองค์เอง”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse exalts the supreme principle as the source and knower of Vedic revelation and as the highest refuge (gati) for those established in Brahman, emphasizing both transcendent knowledge (brahmavit) and immanent multiplicity (anantarūpa, naikātmā).
Vāyu is delivering a eulogy-like description of the supreme being, listing epithets that connect cosmic radiance (Sun-like splendor) with scriptural authority (Vedas/Brahman) and the ultimate spiritual destination for seekers.