Shloka 134
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
ब्रह्मदण्डविनिर्माता शतघ्नीपाशशक्तिमान् | पद्मगर्भो महागर्भो ब्रह्मगर्भो जलोद्धव:
brahmadaṇḍavinirmātā śataghnīpāśaśaktimān | padmagarbho mahāgarbho brahmagarbho jalodbhavaḥ ||
พระวายุเทพตรัสว่า “พระองค์ทรงเป็นผู้สร้างพรหมทัณฑ์ (คทาแห่งการลงทัณฑ์อันศักดิ์สิทธิ์) ทรงประกอบด้วยศตฆนี บ่วง และศักติ (หอก) พระองค์คือปัทมครรภะ ผู้มีสภาวะแห่งพรหมา; มหาครรภะ ผู้ทรงอุ้มครรภ์อันไพศาลแห่งจักรวาล; พรหมครรภะ ผู้ทรงบรรจุพระเวทไว้ภายใน; และชโลทภวะ ผู้บังเกิดจากน้ำนิรันดร์ดึกดำบรรพ์”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the deity through layered epithets that unite cosmic origin (arising from primordial waters), sacred authority (the Brahma-staff), and disciplined power (weapons that also symbolize restraint). Ethically, it frames true power as grounded in dharma and sacred knowledge rather than mere force.
Vāyu is speaking a hymn-like description, listing honorific names and attributes of the praised divine figure. The focus is not on action but on identification—defining the deity’s cosmic role, authority, and potency through traditional epithets.