Shloka 107
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बलवांश्वोपशान्तश्न पुराण: पुण्यचज्चुरी । कुरुकर्ता कुरुवासी कुरुभूतो गुणीषध:
balavān śvopaśāntaś ca purāṇaḥ puṇyacakṣuḥ | īśaḥ kurukartā kuruvāsī kurubhūto guṇauṣadhaḥ ||
พระวายุเทพตรัสว่า—“พระองค์ทรงทรงพลังและสงบระงับโดยสิ้นเชิง เป็นปุรุษดึกดำบรรพ์ ผู้รู้ได้ด้วยบุญกุศลประหนึ่ง ‘ดวงตาแห่งธรรม’; เป็นพระผู้เป็นเจ้าผู้เปี่ยมกรุณา—ผู้สร้างกุรุเกษตร ผู้สถิตในกุรุเกษตร และเป็นกุรุเกษตรเอง; อีกทั้งประดุจสมุนไพรโอสถที่ก่อให้เกิดคุณธรรม เช่น ปัญญาและความคลายกำหนัด”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Lord is recognized through virtue (puṇya) and is characterized by power joined with perfect tranquility; devotion to such a being is itself ‘medicinal,’ producing inner virtues like knowledge and dispassion.
Vāyu-deva offers a hymn-like description of the Lord, linking divine qualities to Kurukṣetra—portraying the Lord as its founder, resident, and very essence—thereby elevating the sacred field as a locus of dharma and moral transformation.