Shloka 55
माहात्म्यं द्विजमुख्यस्य सर्वमाख्यातवांस्तदा । भरतभूषण! रुक्मिणीकुमार प्रद्युम्नके पूछनेपर इस तरह मैंने उनसे विप्रवर दुर्वासाका सारा माहात्म्य कहा था ।।
māhātmyaṁ dvijamukhyasya sarvam ākhyātavāṁs tadā | bharatabhūṣaṇa! rukmiṇīkumāra pradyumnake pṛcchanepara isa taraha maiṁne unase vipravara durvāsākā sārā māhātmya kahā thā || tathā tvam api kaunteya brāhmaṇān satataṁ prabho
ครั้งนั้นเราได้เล่ามหิมาทั้งสิ้นของทวิชะผู้เป็นเลิศนั้น โอผู้เป็นเครื่องประดับแห่งวงศ์ภารตะ! เมื่อประทยุมน์ บุตรแห่งรุกฺมิณี ถาม เราก็ได้บอกเล่าพระเกียรติคุณทั้งหมดของฤๅษีผู้ประเสริฐ ทุรวาสา ให้เขาฟังดังนี้ เช่นเดียวกัน โอผู้เป็นโอรสแห่งกุนตี โอผู้เป็นนาย ท่านก็ควรเคารพและปรนนิบัติพราหมณ์ทั้งหลายอยู่เสมอ
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces a dharmic ethic: one should consistently honor and serve Brahmins (as custodians of Vedic learning and ascetic discipline). The narrative authority of Durvāsā’s ‘māhātmya’ is used to ground this instruction in exemplary tradition.
Vāyu recalls that, when Pradyumna (son of Rukmiṇī) inquired, he narrated the full greatness of the sage Durvāsā. He then turns the recollection into direct counsel addressed to ‘Kaunteya’, urging continual respect toward Brahmins.