Shloka 173
यो मां कश्चिद् वासयीत न स मां कोपयेदिति । “यदि मेरा थोड़ा-सा भी अपराध बन जाय तो मैं समस्त प्राणियोंपर अत्यन्त कुपित हो उठता हूँ। मेरे इस भाषणको सुनकर कौन मेरे लिये ठहरनेका स्थान देगा? जो कोई मुझे अपने घरमें ठहराये
yo māṁ kaścid vāsayīta na sa māṁ kopayed iti |
พระวายุตรัสว่า “เมื่อได้ฟังถ้อยคำของเราแล้ว ใครเล่าจะยังให้ที่พำนักแก่เรา? หากมีความผิดแม้เพียงน้อยนิดต่อเรา เราก็พลุ่งขึ้นด้วยโทสะอันรุนแรงต่อสรรพสัตว์ทั้งปวง ดังนั้น ผู้ใดให้เราอาศัยในเรือนของตน ผู้นั้นอย่าได้ยั่วให้โทสะของเราบังเกิด และพึงระวังอยู่เนืองนิตย์ในข้อนี้”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical danger of uncontrolled anger: when a powerful being (or person) is easily provoked, others must exercise constant restraint and care. Implicitly, it also critiques such volatility by showing how it makes social life—like offering hospitality—difficult and burdensome.
Vāyu speaks about his own temperament, admitting that even a small offense can trigger overwhelming anger. He then states a condition for anyone who would host him: they must ensure they do not provoke him and must remain continually cautious.