Shloka 14
स विश्वकर्मा स हि विश्वरूप: स विश्वभुग् विश्वसृग् विश्वजिच्च । स शूलभृच्छोणित भृत् कराल- स््तं कर्मभिविंदितं वै स्तुवन्ति
sa viśvakarmā sa hi viśvarūpaḥ sa viśvabhug viśvasṛg viśvajic ca | sa śūlabhṛc choṇitabhṛt karālas taṃ karmabhir vinditaṃ vai stuvanti ||
พระองค์คือพระศรีกฤษณะ—วิศวกรรมะ ผู้ช่างแห่งจักรวาล และทรงเป็นผู้มีรูปเป็นสากล ทรงเป็นผู้เสวยจักรวาล ผู้สร้างจักรวาล และผู้พิชิตจักรวาล ทรงถือศูลสามง่าม และทรงถือกะโหลกเป็นภาชนะที่เต็มด้วยโลหิต ทรงสำแดงรูปอันน่าสะพรึง ด้วยพระกรณียกิจนานาประการจึงทรงเลื่องลือในโลก และผู้คนทั้งปวงย่อมสรรเสริญพระองค์นั้น
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The core teaching is that the supreme reality (here identified with Śrī Kṛṣṇa) encompasses all functions—creation, enjoyment/sustenance, and conquest—and may manifest both benevolent and fearsome forms. Ethical devotion (bhakti) is presented as discerning this comprehensive divine agency behind the world’s order and events.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing Yudhiṣṭhira through hymnic praise and theological exposition. In this verse he extols Kṛṣṇa with cosmic titles (Viśvakarmā, Viśvarūpa, etc.) and describes a terrifying iconographic aspect (trident and blood-filled skull-cup), emphasizing Kṛṣṇa’s fame and the universal praise directed toward him.