Shloka 26
त॑ राजा कस्त्वमित्याह ततस्तं प्राह मारुत: । वायुर्वे देवदूतो5स्मि हित॑ त्वां प्रत्रवीम्पहम्
taṁ rājā kastvam ity āha tatas taṁ prāha mārutaḥ | vāyur vai devadūto 'smi hitaṁ tvāṁ prabravīmi aham ||
ครั้นได้ยินดังนั้น พระราชาตรัสถามว่า “ท่านผู้ประเสริฐ ท่านเป็นผู้ใด?” แล้วมารุตะจึงกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา เราคือวายุ ทูตแห่งเหล่าเทวะ และเรากล่าวถ้อยคำนี้เพื่อประโยชน์แก่ท่าน”
अजुन उवाच
Educational Q&A
A ruler should be receptive to salutary counsel (hita), especially when it comes with divine authority; the verse frames ethical instruction as guidance meant for the king’s welfare rather than flattery or fear.
The king, identified in the received context as Kārtavīrya, asks the unknown speaker’s identity; the speaker reveals himself as Vāyu (Māruta), a divine messenger, and announces that he is about to give beneficial advice.