Shloka 93
अमानी मानदो मान्यो लोकस्वामी त्रिलोकधृक् । सुमेधा मेधजो धन्य: सत्यमेधा धराधर:
amānī mānado mānyo lokasvāmī trilokadhṛk | sumedhā medhajo dhanyaḥ satyamedhā dharādharaḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า “พระองค์มิได้ทรงแสวงหามานะยศเพื่อตน แต่ทรงประทานเกียรติแก่ผู้อื่น; ทรงเป็นผู้ควรสักการะ. ทรงเป็นเจ้าแห่งโลกทั้งหลาย เป็นผู้ทรงค้ำจุนไตรโลก. ทรงมีปัญญาอันประเสริฐ; ทรงปรากฏในยัญญะ; ทรงเป็นผู้เป็นมงคลเป็นนิตย์และควรแก่ความกตัญญู; ทรงมีปัญญาแท้และสูงส่ง; และทรงเป็น ‘ธราธร’ ผู้ทรงยึดเหนี่ยวแผ่นดิน.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the ideal of divine and ethical greatness: true supremacy is marked by humility (not craving honor) while actively honoring others, and by sustaining the world through wisdom, truth, and righteous order.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs and extols the Supreme through a sequence of divine names/epithets (as in the Viṣṇu-sahasranāma context), explaining qualities of the Lord who governs and upholds the cosmos and is present in sacrificial worship.