Shloka 39
सुप्रसाद: प्रसन्नात्मा विश्वधृग विश्वभुग् विभु: । सत्कर्ता सत्कृत: साधुर्जह्लुनरायणो नर:
suprasādaḥ prasannātmā viśvadhṛg viśvabhug vibhuḥ | satkartā satkṛtaḥ sādhur jahlur nārāyaṇo naraḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า—พระองค์ทรงเปี่ยมด้วยพระกรุณาอย่างยิ่ง ทรงสงบผ่องใสในพระทัยเสมอ ทรงค้ำจุนและอภิบาลโลกทั้งปวง เป็นผู้แผ่ซ่านทั่วและทรงอำนาจอธิปไตย พระองค์ทรงยกย่องบรรดาภักตะ และพระองค์เองก็ทรงได้รับการบูชาจากผู้ควรบูชายิ่งทั้งหลาย ทรงทำกิจของผู้ทรงธรรมให้สำเร็จ ครั้นถึงกาลปรลัยทรงรวบรวมสรรพชีวิตเข้าสู่ความลับดับ ทรงบรรทมเหนือมหานทีแห่งจักรวาลในนามนารายณ์ และในนามนระทรงนำภักตะไปสู่ปรมธามอันสูงสุด
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine is simultaneously compassionate and sustaining: serene in nature, all-pervading, honoring the virtuous, and guiding devotees to the highest good. It encourages trust in dharma and devotion by portraying God as the ultimate support of the world and the moral order.
Bhīṣma is describing and praising the Lord through a sequence of epithets (names/attributes), presenting a theological portrait: protector of the cosmos, recipient of worship, accomplisher of devotees’ aims, and the one who withdraws creation at dissolution—identified as Nārāyaṇa and Nara.