Shloka 27
सर्वगः सर्वविद्धानुर्विष्वक्सेनो जनार्दन: । वेदो वेदविदव्यज्जी वेदाड़ो वेदवित् कवि:
sarvagaḥ sarvavid dhānur viṣvakseno janārdanaḥ | vedo vedavid avyajī vedāṅgo vedavit kaviḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า—พระองค์ทรงแผ่ไปทั่วและทรงรู้ทั่ว; ทรงเป็นผู้ทรงธนู; เป็นวิษวักเสนะ ผู้ทำลายกองทัพศัตรูให้แตกพ่าย; และเป็นชนารทนะ ผู้ซึ่งภักตะวิงวอนเพื่อความผาสุกในโลกและความดีสูงสุด. พระองค์คือพระเวทเอง และทรงเป็นผู้รู้พระเวท; ทรงบริบูรณ์ไร้ตำหนิ; มีพระเวทเป็นดุจอวัยวะ; ทรงพิจารณาพระเวท; และทรงเป็นกวี—ดุจฤๅษีกวีผู้รู้สิ้นทุกสิ่ง.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the supreme Lord (Viṣṇu/Janārdana) is simultaneously the protector in worldly struggle and the very ground of sacred knowledge. Ethical life (dharma) is anchored in devotion to the all-knowing, all-pervading source of the Veda, who grants both abhyudaya (worldly flourishing) and niḥśreyasa (ultimate liberation).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction through praise of Nārāyaṇa/Viṣṇu using a chain of epithets. This functions as a devotional and doctrinal affirmation within his teachings, presenting the Lord as the refuge and the authority behind Vedic dharma.