Shloka 111
अक्रूरः पेशलो दक्षो दक्षिण: क्षमिणां वर: । विद्वत्तमो वीतभय: पुण्यश्रवणकीर्तन:
akrūraḥ peśalo dakṣo dakṣiṇaḥ kṣamiṇāṃ varaḥ | vidvattamo vītabhayaḥ puṇyaśravaṇakīrtanaḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า—พระองค์ทรงเป็นอกรูระ ปราศจากความโหดร้ายทั้งปวง; ทรงอ่อนโยนงดงามในใจ วาจา และการกระทำ; ทรงชำนาญและว่องไว สามารถสำเร็จกิจใหญ่ได้ในพริบตา; ทรงเอื้อเฟื้อและใจกว้าง; ทรงเป็นเลิศในหมู่ผู้ให้อภัย; ทรงเป็นบัณฑิตยิ่งในหมู่บัณฑิต; ทรงปราศจากความหวาดหวั่น; และการสดับฟังกับการสรรเสริญพระนาม คุณ ความรุ่งเรือง และสภาวะที่แท้ของพระองค์ ย่อมชำระจิตให้บริสุทธิ์.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches an ethical ideal: true excellence combines gentleness (non-cruelty, forgiveness), competence (skill and effectiveness), generosity, learning, and fearlessness. Such integrated virtue makes a person worthy of being remembered and praised, and even the act of recalling such goodness becomes spiritually purifying.
In Bhishma’s discourse in the Anushasana Parva, he is describing and extolling Akrura by listing his exemplary qualities. The focus is not on an event but on character assessment—presenting Akrura as a model of dharmic conduct.