Shloka 107
विहायसगतिर्ज्योति: सुरुचि तभुग् विभु: । रविर्विरोचन: सूर्य: सविता रविलोचन:
vihāyasagatir jyotiḥ suruciḥ hutabhuk vibhuḥ | ravir virocanaḥ sūryaḥ savitā ravilocanaḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า พระองค์ทรงเป็นผู้มีวิถีผ่านนภา ทรงเป็นแสงสว่างที่ส่องด้วยตนเอง ทรงมีรัศมีงาม; ทรงเป็นผู้เสวยเครื่องบูชาในยัญ (ในรูปอัคนี) ทรงแผ่ซ่านทั่วสรรพสิ่ง. ทรงเป็นรวิผู้ดูดซับสรรพรส ทรงเป็นวิโรจนผู้แผ่แสงนานาประการ ทรงเป็นสุริยะผู้เผยความรุ่งเรือง ทรงเป็นสวิตฤผู้ขับเคลื่อนและให้กำเนิดโลก และทรงเป็นผู้มีดวงตาเป็นสุริยะ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion through recognizing the One divine reality in sustaining cosmic functions—light, movement, and nourishment—symbolized by the Sun and Fire. Ethically, it associates dharma with illumination: the divine ‘light’ that reveals truth and supports order in the world.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine names/epithets (a stotra-like passage). This verse clusters solar and fiery titles—Sun, Savitṛ, and the consumer of offerings—presenting the deity as the cosmic illuminator and sustainer.