Shloka 23
Adhyāya 122 — Śruta-vṛtta-yukta Brāhmaṇa and the Ethics of Dāna
Maitreya–Vyāsa Saṃvāda
राजपुत्र सुखं प्राप्य क्रतूंश्चैवाप्तदक्षिणान् । अथ मोदिष्यसे स्वर्गे ब्रह्मभूतो5व्यय: सुखी
rājaputra sukhaṃ prāpya kratūṃś caivāptadakṣiṇān | atha modiṣyase svarge brahmabhūto 'vyayaḥ sukhī ||
วยาสะกล่าวว่า “โอ เจ้าชาย เมื่อเจ้าได้เสวยสุขในโลกแล้ว และได้ประกอบพิธียัญด้วยทักษิณาอันสมควรแก่พราหมณ์ผู้ประกอบพิธี เจ้าจะรื่นรมย์ในสวรรค์ ครั้นแล้วต่อไป เมื่อเป็นหนึ่งเดียวกับพรหมัน—ไม่เสื่อมสลายและสงบเย็น—เจ้าจักประจักษ์สุขอันไม่สิ้นสุด”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse presents a graded spiritual trajectory: righteous enjoyment and duty in life, meritorious ritual action with proper giving (dakṣiṇā), attainment of heavenly reward, and finally transcendence of all rewards through realization of Brahman—imperishable, stable bliss beyond temporary pleasures.
Vyāsa addresses a prince and foretells his future: he will enjoy royal happiness, perform Vedic sacrifices with appropriate gifts, experience heavenly joy, and ultimately reach the highest state—becoming established in Brahman and tasting inexhaustible bliss.