Shloka 119
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
भोगवांस्तेजसा भाति सहस्रांशुरिवामल: । सुकुमार्यश्न नार्यस्तं रममाणा: सुवर्चस:
bhogavāṁs tejasā bhāti sahasrāṁśur ivāmalaḥ | sukumāryaś ca nāryas taṁ ramamāṇāḥ suvarcasaḥ | sarvakāmagame divye kalpāyutaśataṁ samāḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า—ผู้มีความสุขสมบูรณ์นั้นย่อมส่องประกายด้วยเดชของตนเอง ดุจสุริยะพันรัศมีอันไร้มลทิน นางอัปสรผู้ละมุนและเรืองรองย่อมรื่นรมย์กับเขา; และเมื่อร่วมประทับในวิมานทิพย์ดุจดวงอาทิตย์ อันบันดาลได้ทุกความปรารถนา นางเหล่านั้นย่อมให้ความสำราญแก่ผู้มีบุญนั้นตลอดกาลนานนับคัลป์มิถ้วน.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents the karmic fruit of dharmic merit as luminous, refined enjoyment in a celestial setting. It implicitly distinguishes such reward (bhoga) from the highest goal, reminding the listener that pleasure is a consequence of merit but not necessarily liberation beyond desire.
Bhishma describes a meritorious person in the afterlife: he shines like the spotless sun and is accompanied by radiant maidens while traveling in a divine, wish-fulfilling vimana, enjoying prolonged celestial delight measured in vast cosmic time (kalpas).