Shloka 20
Satyavatī’s Disclosure and the Summoning of Vyāsa
Niyoga for Kuru Succession
तेषां जनयिता नान्यस्त्वदृते भुवि विद्यते । मद्विधा मानुषी धात्री लोके नास्तीह काचन,तुम्हारे सिवा दूसरा कोई राजा इस पृथ्वीपर ऐसा नहीं था, जो उन वसुओंका जनक हो सके। इसी प्रकार इस जगतमें मेरी-जैसी दूसरी कोई मानवी नहीं है, जो उन्हें गर्भमें धारण कर सके
teṣāṁ janayitā nānyas tvadṛte bhuvi vidyate | madvidhā mānuṣī dhātrī loke nāstīha kācana ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “บนแผ่นดินนี้ นอกจากท่านแล้ว ไม่มีผู้ใดจะเป็นบิดาของเหล่าวสุได้ อีกทั้งในโลกนี้ก็ไม่มีสตรีมนุษย์ผู้ใดเหมือนข้า ที่จะสามารถอุ้มครรภ์พวกเขาได้”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that certain births are portrayed as divinely ordained and exceptional: only a uniquely fit father and a uniquely capable mother can bring forth extraordinary beings. It highlights destiny and the moral-spiritual uniqueness associated with sacred lineage.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker emphasizes that no one other than the addressed person could father the Vasus, and that no other human woman like herself could carry them—framing the forthcoming birth as singular and fated.