Shloka 6
Janamejaya’s Request for Expansion; Vaiśampāyana’s Authorization and Phalāśruti of the Mahābhārata
Jaya
यथा सूतो लोहिताक्षो महात्मा पौराणिको वेदितवान् पुरस्तात् | स राजान प्राह पृष्टस्तदानीं यथाहुर्विप्रास्तद्वदेतन्देव,लाल नेत्रोंवाले पुराणवेत्ता महात्मा सूतजीने पहले ही यह बात सूचित कर दी थी। तब राजाने सूतजीसे इसके विषयमें पूछा। पूछनेपर उन्होंने राजासे कहा--“नरदेव! ब्राह्मणलोग जैसी बात कह रहे हैं, वह ठीक वैसी ही है
yathā sūto lohitākṣo mahātmā paurāṇiko veditavān purastāt | sa rājan prāha pṛṣṭas tadānīṃ yathāhur viprās tadvad etan nara-deva ||
ดังที่สุทาโลหิตากษะผู้มีจิตอันยิ่งใหญ่ ผู้รู้ปุราณะ ได้เล่าไว้ก่อนแล้ว ครั้นเมื่อถูกทูลถามในกาลนั้น เขาจึงกราบทูลพระราชาว่า “ข้าแต่นรเทพ เรื่องนี้เป็นไปตามที่พราหมณ์ทั้งหลายกล่าวไว้โดยแท้”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and cultural principle that a king should rely on established sacred learning and the consensus of qualified Brahmins; truthful narration and learned testimony function as a guide for righteous decision-making.
Janamejaya questions the Sūta narrator (Lohitākṣa). In response, the Sūta tells the king that the account is exactly as the Brahmins have stated, reaffirming the reliability of the received tradition.