Shloka 7
Janamejaya’s Request for Expansion; Vaiśampāyana’s Authorization and Phalāśruti of the Mahābhārata
Jaya
पुराणमागम्य ततो ब्रवीम्यहं दत्तं तस्मै वरमिन्द्रेण राजन | वसेह त्वं मत्सकाशे सुगुप्तो न पावकर्त्वां प्रदहिष्पतीति,“राजन! पुराणको जानकर मैं यह कह रहा हूँ कि इन्द्रने तक्षकको वर दिया है --“नागराज! तुम यहाँ मेरे समीप सुरक्षित होकर रहो। सर्पसत्रकी आग तुम्हें नहीं जला सकेगी”
purāṇam āgamya tato bravīmy ahaṃ dattaṃ tasmai varam indreṇa rājan | vaseha tvaṃ matsakāśe sugupto na pāvakartvāṃ pradahiṣpatīti |
“ข้าแต่พระราชา เมื่อทราบเรื่องตามปุราณะแล้ว ข้าพเจ้าขอกล่าวว่า พระอินทร์ได้ประทานพรแก่ทักษกะว่า ‘โอ้ราชาแห่งนาค จงพำนักใกล้เราโดยปลอดภัย ไฟแห่งพิธีบูชางูจะไม่อาจเผาไหม้เจ้าได้’”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a moral tension: even when punishment seems deserved, divine boons and protections can delay or obstruct retribution. It invites reflection on how power (including divine favor) can complicate the straightforward working of justice, and how dharma must be pursued with awareness of such constraints.
Janamejaya reports an old tradition: Indra has granted Takṣaka a boon of safety, allowing him to stay near Indra, protected from the fire of the serpent-sacrifice. This explains why Takṣaka might evade the destructive power of the ongoing ritual.