Shloka 10
Jaratkāru-nirukti and Parīkṣit’s forest encounter (जরত्कारुनिरुक्तिः—परिक्षिद्वनप्रसङ्गः)
न मर्षयन्ति ससुतां सततं विनतां च ते । अस्माकं चापरो भ्राता वैनतेयो<न्तरिक्षग:,वे विनता और उसके पुत्रोंसे डाह रखते हैं, इसलिये उनकी सुख-सुविधा सहन नहीं कर पाते। आकाशमें विचरने-वाले विनतापुत्र गरुड भी हमारे दूसरे भाई ही हैं
na marṣayanti sa-sutāṁ satataṁ vinatāṁ ca te | asmākaṁ cāparo bhrātā vainateyo 'ntarikṣa-gaḥ ||
พวกเขาทนวินตาและบุตรของนางมิได้เลย ด้วยริษยาจึงไม่อาจทนเห็นความสุขและความรุ่งเรืองของนางได้ และครุฑ บุตรแห่งวินตาผู้ท่องนภา ก็เป็นพี่น้องอีกผู้หนึ่งของพวกเรา
शेष उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how envy makes one unable to tolerate another’s well-being, even within a family. It implicitly warns that jealousy distorts judgment and fuels hostility, whereas recognizing kinship (Garuḍa as a brother) points toward restraint and ethical conduct.
Śeṣa explains that certain serpents resent Vinatā and her son and therefore cannot bear their happiness. He also identifies Garuḍa—Vinatā’s son who moves through the sky—as their own brother, situating the tension as an internal familial conflict among related beings.