Shloka 5
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
स तद्विनाशसंत्रासादभिपत्य खगाधिप: । शाखामास्येन जग्राह तेषामेवान्ववेक्षया,तपस्यामें तत्पर हुए उन ब्रह्मर्षियोंको वटकी शाखामें लटकते देख गरुडने सोचा -- इसमें ऋषि लटक रहे हैं। मेरे द्वारा इनका वध न हो जाय। यह गिरती हुई शाखा इन ऋषियोंका अवश्य वध कर डालेगी।” यह विचारकर वीरवर पक्षिराज गरुडने हाथी और कछुएको तो अपने पंजोंसे दृढ़तापूर्वक पकड़ लिया और उन महर्षियोंके विनाशके भयसे झपटकर वह शाखा अपनी चोंचमें ले ली। उन मुनियोंकी रक्षाके लिये ही गरुडने ऐसा अदभुत पराक्रम किया था
sa tadvināśasaṃtrāsād abhipatya khagādhipaḥ | śākhām āsyena jagrāha teṣām evānvavekṣayā ||
ด้วยความหวาดหวั่นต่อความพินาศของท่านทั้งหลาย จอมแห่งนกคือครุฑจึงโผลงไปคว้ากิ่งนั้นไว้ด้วยจะงอยปาก พร้อมทั้งเพ่งจิตคุ้มครองเหล่ามุนีอยู่มิคลาย เขากระทำเช่นนั้นเพราะเกรงว่ากิ่งที่ร่วงจะคร่าชีวิตนักบวชผู้ห้อยอยู่ และเพื่อป้องกันมิให้เกิดอันตรายแก่ท่านเหล่านั้น
रौहिण उवाच
Educational Q&A
Even immense strength must be governed by dharma: one should remain vigilant that one’s actions do not harm the innocent, especially the spiritually devoted; power is shown as restraint and protection.
Garuḍa, noticing sages endangered by a falling tree-branch, quickly swoops in and grips the branch with his beak to prevent their death, acting out of careful concern for their safety.