Shloka 9
Vālakhilya-Tapas and the Birth of Garuḍa (वालखिल्यतपः-गरुडोत्पत्तिः)
रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वर्जनमनोहरैः । नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम्,वह वन रमणीय, मंगलकारी और पवित्र होनेके साथ ही लोगोंके मनको मोहनेवाले सभी उत्तम गुणोंसे युक्त था। भाँति भाँतिके पक्षियोंके कलरवोंसे व्याप्त एवं परम सुन्दर होनेके कारण वह कढद्रूके पुत्रोंका आनन्द बढ़ा रहा था
ramaṇīyaṃ śivaṃ puṇyaṃ sarvajanamanoharaiḥ | nānāpaksirutaṃ ramyaṃ kadrūputrapraharṣaṇam ||
ป่านั้นรื่นรมย์ เป็นมงคล และศักดิ์สิทธิ์—พรั่งพร้อมด้วยคุณอันประเสริฐที่ชวนให้ใจของผู้คนทั้งปวงหลงใหล ก้องกังวานด้วยเสียงนกนานาชนิด และงดงามยิ่งนัก จึงเพิ่มพูนความยินดีแก่บุตรทั้งหลายของกัทรู (เหล่านาค/อสรพิษ)
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a place characterized by śiva (auspiciousness) and puṇya (sacred merit) naturally uplifts and delights living beings. It reflects an ethical-cultural idea in the Mahābhārata that environments imbued with purity and harmony support well-being and joy.
Pitāmaha describes a beautiful, bird-filled, holy forest whose charm increases the happiness of Kadru’s sons—the Nāgas—setting a vivid scene within the Adi Parva’s account involving serpents and their surroundings.