Shloka 9
सारियुक्क उवाच माता प्रणष्टा पितरं न विद्य: पक्षा जाता नैव नो धूमकेतो । न नस्त्राता विद्यते वै त्वदन्य- स्तस्मादस्मांस्त्राहि बालांस्त्वमग्ने,सारिसृकक बोला--धूममयी ध्वजासे सुशोभित अग्निदेव! हमारी माता चली गयी, पिताका भी हमें पता नहीं है और हमारे अभी पंखतक नहीं निकले हैं। हमारा आपके सिवा दूसरा कोई रक्षक नहीं है; अतः आप ही हम बालकोंकी रक्षा करें
sāriyukka uvāca | mātā praṇaṣṭā pitaraṁ na vidmaḥ pakṣā jātā naiva no dhūmaketo | na nas trātā vidyate vai tvadanyaḥ tasmād asmāṁs trāhi bālāṁs tvam agne ||
สารีย์ยุกกะกล่าวว่า “ข้าแต่ธูมเกตุ ผู้มีธงเป็นควัน—พระอัคนี! มารดาของพวกเราสูญหายไปแล้ว บิดาก็มิรู้ว่าอยู่แห่งใด ปีกของพวกเรายังไม่งอก. นอกจากท่านแล้ว เราไม่มีผู้คุ้มครองอื่นใด; เพราะฉะนั้น ข้าแต่พระอัคนี โปรดคุ้มครองพวกเรา—เหล่าเด็กน้อยด้วยเถิด”
सारियुक्क उवाच
Educational Q&A
The verse highlights śaraṇāgati (seeking refuge): when ordinary supports fail, the vulnerable appeal to a capable protector. Ethically, it underscores compassion and the duty to protect those who are helpless—especially children.
A speaker named Sāriyukka addresses Agni, calling him Dhūmaketu, and pleads for protection. The speakers describe themselves as young and defenseless—mother gone, father unknown, wings not yet grown—so they ask Agni as their only refuge to save them.