Shloka 13
अस्मास्विह विनष्टेषु भवितार: सुतास्तव । त्वयि मातर्विनष्टायां न नः स्यात् कुलसंतति:,“माँ! यदि हम यहाँ नष्ट हो जायँ तो भी तुम्हारे दूसरे बच्चे हो सकते हैं; परंतु तुम्हारे नष्ट हो जानेपर तो हमारे इस कुलकी परम्परा ही लुप्त हो जायगी
asmāsv iha vinaṣṭeṣu bhavitāraḥ sutās tava | tvayi mātar vinaṣṭāyāṃ na naḥ syāt kulasaṃtatiḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “แม่เอ๋ย ต่อให้พวกเราพินาศที่นี่ แม่ก็ยังอาจมีบุตรชายอื่นได้ แต่หากแม่—ผู้เป็นมารดาของเรา—สูญสิ้นไป สายสืบสกุลของเราย่อมไม่อาจดำรงอยู่ได้”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical priority given to safeguarding the mother as the living foundation of family continuity; the survival of lineage (kula-saṃtati) is portrayed as depending more critically on her preservation than on the survival of individual sons.
A speaker, framed by Vaiśampāyana’s narration, addresses a mother with an urgent appeal: even if the sons are lost, she could still bear children, but if she is lost, the family line would end—thus urging protection of the mother for the sake of the dynasty’s continuity.