Śārṅgakānāṃ Avināśaḥ (Why the Śārṅga Birds Were Spared) | शार्ङ्गकानामविनाशः
दिव्यगर्भोपमै: पुन्रै्व्यूढोरस्कैर्महारथै: । अन्वितो राजशार्दूल पाण्डवा मुदमाप्नुवन्,राजेश्वर! देवपुत्रोंके समान चौड़ी छातीवाले महारथी पुत्रोंसे संयुक्त हो पाण्डव बड़े प्रसन्न हुए
vaishampāyana uvāca |
divyagarbhopamaiḥ putrair vyūḍhoraskair mahārathaiḥ |
anvito rājaśārdūla pāṇḍavā mudam āpnuvan rājēśvara ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ข้าแต่ราชสีห์ผู้เป็นเสือแห่งกษัตริย์ทั้งหลาย ข้าแต่พระราชาธิราช! เมื่อได้บุตรผู้ประหนึ่งโอรสแห่งเทพ อกผายไหล่ผึ่ง เป็นมหารถีผู้เกรียงไกร พวกปาณฑพก็เปี่ยมด้วยความยินดีอย่างยิ่ง
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights an ideal of righteous strength: legitimate lineage and disciplined martial excellence (mahāratha qualities) bring joy and stability to a royal house when aligned with dharma, not merely as a cause for arrogance.
Vaiśampāyana narrates that the Pāṇḍavas, being accompanied and strengthened by their formidable sons—likened to divine-born heroes—experience great happiness and renewed confidence.