Shloka 70
Śārṅgakānāṃ Avināśaḥ (Why the Śārṅga Birds Were Spared) | शार्ङ्गकानामविनाशः
दयितो वासुदेवस्य बाल्यात् प्रभूति चाभवत् | पितृणामिव सर्वेषां प्रजानामिव चन्द्रमा:,जैसे समस्त पितरों और प्रजाओंको चन्द्रमा प्रिय लगते हैं, उसी प्रकार अभिमन्यु बचपनसे ही भगवान् श्रीकृष्णका अत्यन्त प्रिय हो गया था
dayito vāsudevasya bālyāt prabhṛti cābhavat | pitṝṇām iva sarveṣāṁ prajānām iva candramāḥ |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ตั้งแต่วัยเยาว์ เขาก็เป็นที่รักยิ่งของวาสุเทวะ (พระศรีกฤษณะ); ดุจดวงจันทร์เป็นที่รักของเหล่าปิตฤและของสรรพประชา ฉันใด อภิมันยุ ก็เป็นที่รักฉันนั้น।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the truly virtuous and promising are naturally cherished by the righteous: affection here signifies protective responsibility and auspicious regard, likened to the moon’s universally beneficent presence for ancestors and living beings.
Vaiśampāyana describes Abhimanyu’s relationship with Kṛṣṇa, stating that from childhood Abhimanyu became especially dear to Vāsudeva, using a simile of the moon beloved to all Pitṛs and all creatures.