Shloka 10
Śārṅgakānāṃ Avināśaḥ (Why the Śārṅga Birds Were Spared) | शार्ङ्गकानामविनाशः
योद्धा पार्थश्व शीघ्रास्त्र: को नु तेन समो भवेत् | तमभिद्रुत्य सान्त्वेन परमेण धनंजयम्
yoddhā pārthaśva śīghrāstraḥ ko nu tena samo bhavet | tam abhidrutya sāntvena parameṇa dhanañjayam
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ปารถะเป็นนักรบผู้ว่องไวในการใช้อาวุธยิ่งนัก ใครเล่าจะเสมอเขาได้? ดังนั้นพวกเขาจึงรีบพุ่งเข้าไปหา ธนัญชัย และพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำปลอบประโลมอันสูงสุด”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a pragmatic ethical insight: extraordinary martial power invites not only confrontation but also diplomacy—wise actors attempt conciliation (sāntva) when facing a superior force, aiming to prevent needless conflict.
The narrator praises a warrior’s unmatched, swift weapon-skill in association with Pārtha (Arjuna). In response, others hurry to approach Dhanañjaya and try to pacify or persuade him through the strongest conciliatory overtures.