Shloka 12
Khāṇḍava-dāha: Strategic containment and Indra’s rain (Ādi Parva, Adhyāya 217)
ततस्तत्र महाबाहुः शयान: शयने शुभे । तीर्थानां पल्वलानां च पर्वतानां च दर्शनम् आपगानां वनानां च कथयामास सात्वते,वहाँ सुन्दर शय्यापर सोये हुए महाबाहु धनंजयने भगवान् श्रीकृष्णसे अनेक तीर्थों, कुण्डों, पर्वतों, नदियों तथा वनोंके दर्शनसम्बन्धी अनुभवकी विचित्र बातें कहीं
tatas tatra mahābāhuḥ śayānaḥ śayane śubhe | tīrthānāṁ palvalānāṁ ca parvatānāṁ ca darśanam āpagānāṁ vanānāṁ ca kathayāmāsa sātvatē ||
ครั้งนั้น ณ ที่นั้น ธนัญชยะผู้มีพาหาอันเกรียงไกร เอนกายบนแท่นบรรทมอันเป็นมงคล ได้เล่าแก่สาตวตะ (พระศรีกฤษณะ) ถึงประสบการณ์อันหลากหลายในการไปสักการะทิรถะ สระน้ำ ภูเขา แม่น้ำ และพนไพร
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic value of tīrtha-darśana (encountering sacred places) and reflective narration: experiences of holy sites and nature are not merely travelogue, but a means to refine memory, gratitude, and ethical awareness through shared recollection with a trusted companion.
Vaiśampāyana narrates that Arjuna, resting on an auspicious couch, speaks to Kṛṣṇa and describes his various sights and experiences of pilgrimage places—tīrthas, ponds, mountains, rivers, and forests.