Shloka 32
Subhadrā-vivāha-saṃsthāpana, Vṛṣṇi–Kuru satkāra, and Abhimanyu-janma
Chapter 213
साहं शरणमभ्येमि रोरवीमि च दु:खिता । याचे त्वां चाभिकामाहं तस्मात् कुरु मम प्रियम् । स त्वमात्मप्रदानेन सकामां कर्तुमहसि,मैं भी यही आशा लेकर शरणमें आयी हूँ और बार-बार दु:ःखी होकर रोती-गिड़गिड़ाती हूँ। मैं आपके प्रति अनुरक्त हूँ और आपसे समागमकी याचना करती हूँ। अतः मेरा प्रिय मनोरथ पूर्ण कीजिये। मुझे आत्मदान देकर मेरी कामना सफल कीजिये
sāhaṃ śaraṇam abhyemi roravīmi ca duḥkhitā | yāce tvāṃ cābhikāmāhaṃ tasmāt kuru mama priyam | sa tvaṃ ātmapradānena sakāmāṃ kartum arhasi |
เพราะเหตุนั้นข้าพเจ้าจึงมาขอพึ่งพิง; ด้วยความทุกข์ระทม ข้าพเจ้าร่ำไห้และวิงวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้าพเจ้าหลงใหลในท่าน และขอการร่วมสมาคมกับท่าน ดังนั้นโปรดทำให้ความปรารถนาอันเป็นที่รักของข้าพเจ้าสำเร็จ—ด้วยการมอบตนของท่าน จงทำให้ความใคร่ปรารถนาของข้าพเจ้าสมดังใจ
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds śaraṇāgati (seeking refuge) and intense personal pleading, showing how desire and distress can be used as moral pressure. In dharma-focused reading, it invites reflection on whether emotional appeal can rightly obligate another person, especially in matters of intimacy and self-giving.
A distressed speaker approaches someone as a protector, repeatedly weeping and begging. Declaring strong attraction, the speaker explicitly requests union and asks the other to fulfill the cherished wish by ‘self-giving,’ framing the request as something the other is capable and obliged to grant.