Shloka 29
Subhadrā-vivāha-saṃsthāpana, Vṛṣṇi–Kuru satkāra, and Abhimanyu-janma
Chapter 213
सच ते धर्म एव स्याद् दत्त्वा प्राणान् ममार्जुन । भक्तां च भज मां पार्थ सतामेतन्मतं प्रभो,मेरी रक्षा करनेसे आपके धर्मका लोप नहीं होगा। यदि आपके इस धर्मका थोड़ा-सा व्यतिक्रम भी हो जाय तो भी मुझे प्राणदान देनेसे तो आपको महान् धर्म होगा ही। अतः मेरे स्वामी कुन्तीकुमार अर्जुन! मैं आपकी भक्त हूँ, मुझे स्वीकार कीजिये; यह आर्तरक्षण सत्पुरुषोंका मत है
sac cet te dharma eva syād dattvā prāṇān mamārjuna | bhaktāṁ ca bhaja māṁ pārtha satām etan mataṁ prabho ||
หากการประทานชีวิตแก่ข้าพเจ้าทำให้ธรรมะของท่านยังคงบริบูรณ์ ก็จงกระทำเถิด โอ้ อรชุน แม้จะต้องคลาดจากข้อปฏิบัติเดิมเพียงเล็กน้อย การช่วยชีวิตข้าพเจ้าก็ยังเป็นธรรมอันยิ่งใหญ่ ดังนั้น โอ้ ปารถะ นายของข้าพเจ้า—โปรดรับข้าพเจ้าไว้ เพราะข้าพเจ้ามีภักดีต่อท่าน; การคุ้มครองผู้ตกทุกข์ได้ยากคือคำตัดสินอันมั่นคงของสัตบุรุษ
अजुन उवाच
Educational Q&A
That protecting a person in distress (ārtarakṣaṇa) is upheld by the virtuous as a paramount dharma; even if it seems to conflict with a minor rule, saving life is presented as the higher ethical good.
Arjuna appeals to his lord as a devotee and supplicant, arguing that granting him protection and life will not diminish the other’s dharma; rather, it will fulfill a greater righteousness recognized by good people.