Shloka 18
कद्रू-इन्द्र-स्तुतिः तथा नागानां तापनिवृत्तिः
Kadrū’s Hymn to Indra and the Nāgas’ Distress
गम्भीरं तिमिमकरोग्रसंकुलं त॑ गर्जन्तं जलचररावरीौद्रनादै: । विस्तीर्ण ददृशतुरम्बरप्रकाशं तेडगाधं निधिमुरुमम्भसामनन्तम्,इस प्रकार गम्भीर, तिमि और मकर आदि भयंकर जल-जन्तुओंसे व्याप्त, जलचर जीवोंके शब्दरूप भयंकर नादसे निरन्तर गर्जना करनेवाले, अत्यन्त विस्तृत, आकाशके समान स्वच्छ, अगाध, अनन्त एवं महान् जलनिधि समुद्रको कद्भू और विनताने देखा
gambhīraṃ timi-makarogra-saṅkulaṃ ca garjantaṃ jalacara-rāva-raudra-nādaiḥ | vistīrṇaṃ dadṛśatur ambara-prakāśaṃ tad agādhaṃ nidhim uruṃ ambhasām anantam ||
ดังนี้กัทรูกับวินตาได้เห็นมหาสมุทร—ล้ำลึกยิ่ง เต็มไปด้วยสัตว์น้ำดุร้ายอย่างทิมิและมกรา คำรามไม่ขาดสายด้วยเสียงอันน่ากลัวของเหล่าสัตว์น้ำ แผ่กว้างไพศาล ใสสว่างดุจท้องฟ้า หยั่งไม่ถึง ไร้ที่สุด เป็นคลังแห่งสายน้ำอันยิ่งใหญ่
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse conveys reverence for the vastness and power of the natural and cosmic order. By portraying the ocean as infinite, fearsome, and awe-inspiring, it implicitly teaches humility and attentiveness before forces greater than oneself—an ethical posture aligned with restraint and respect.
Śaunaka narrates that Kadru and Vinatā behold the ocean. It is depicted as deep, expansive, filled with formidable sea-creatures like timi and makara, and constantly roaring with the sounds of aquatic life—an immense, endless reservoir of waters.