Shloka 17
कद्रू-इन्द्र-स्तुतिः तथा नागानां तापनिवृत्तिः
Kadrū’s Hymn to Indra and the Nāgas’ Distress
महानदीभिर्बद्वीभि: स्पर्धयेव सहसत्रश: । अभिसार्यमाणमनिशं ददृशाते महार्णवम् । आपूर्यमाणमत्यर्थ नृत्यमानमिवोर्मिभि:,सहस्रों बड़ी-बड़ी नदियाँ आपसमें होड़-सी लगाकर उस विस्तृत महासागरमें निरन्तर मिलती रहती हैं और अपने जलसे उसे सदा परिपूर्ण किया करती हैं। वह ऊँची-ऊँची लहरोंकी भुजाएँ ऊपर उठाये निरन्तर नृत्य करता-सा जान पड़ता है
mahānadībhir baddhvībhiḥ spardhayevā sahasraśaḥ | abhisāryamāṇam aniśaṁ dadṛśāte mahārṇavam | āpūryamāṇam atyarthaṁ nṛtyamānam ivormibhiḥ |
เขาทั้งสองแลเห็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่: สายน้ำมหานทีนับพันราวกับแข่งขันกัน พากันหลั่งไหลลงสู่มันไม่ขาดสาย เติมจนเอ่อล้นอยู่เสมอ; กระนั้นมันกลับดูราวกับกำลังร่ายรำ ด้วยแขนแห่งคลื่นที่ยกสูงขึ้นไม่หยุด
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ocean’s vastness and steadiness: even when endlessly filled by innumerable rivers, it remains itself—an image often used in Sanskrit literature to suggest inner composure amid constant inflow and change.
Śaunaka describes a दृश्य (scene) of the great ocean: countless large rivers continuously rush into it as if competing, and the ocean, swollen with water, appears to ‘dance’ with its towering waves.