Shloka 10
Ādi-parva Adhyāya 209: Śaraṇāgati of the Cursed Apsarases; Nārītīrtha-prasiddhi; Arjuna’s Vimocana
राजर्षयो महायज्ञै्हव्यकव्यैद्धिजातय: । तेजो बलं च देवानां वर्धयन्ति श्रियं तथा,“इस पृथ्वीपर बहुतसे राजर्षि और ब्राह्मण रहते हैं, जो बड़े-बड़े यज्ञ करके हव्य- कव्योंद्वारा देवताओंके तेज, बल और लक्ष्मीकी वृद्धि किया करते हैं!
rājarṣayo mahāyajñair havyakavyair dvijātayaḥ | tejo balaṃ ca devānāṃ vardhayanti śriyaṃ tathā ||
นารทกล่าวว่า “บนแผ่นดินนี้มีราชฤๅษีและพราหมณ์ทวิชะอยู่มาก เขาทั้งหลายประกอบมหายัญ และถวายหัวยะกับกัวยะ อันเป็นเครื่องบูชาแก่เทพและบรรพชน จึงยังเดชและกำลังของเหล่าเทวะให้เพิ่มพูน พร้อมทั้งทวีศรีสมบัติด้วย”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents yajña and proper offerings (to gods and ancestors) as dharmic actions through which humans sustain the divine powers—enhancing the gods’ tejas, strength, and prosperity—thereby supporting cosmic balance and welfare.
Nārada describes the presence of many righteous royal sages and Brahmins on earth who perform great sacrifices; through havya and kavya offerings they nourish and strengthen the gods, emphasizing the interdependence between human ritual duty and the divine order.