Shloka 6
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
देवा ऊचु मर्त्या अमर्त्या: संवृत्ता न विशेषो$स्ति कश्नन । अविशेषादुद्धिजन्तो विशेषार्थमिहागता:,देवता बोले--जो मरणशील थे, वे अमर हो गये। अब हममें और उनमें कोई अन्तर नहीं रह गया। यह अन्तर मिट जानेसे ही हमें अधिक घबराहट हो रही है। हमारी विशेषता बनी रहे, इसीलिये हम यहाँ आये हैं
devā ūcuḥ—martyā amartyāḥ saṃvṛttā na viśeṣo 'sti kaścana | aviśeṣād udvijanto viśeṣārtham ihāgatāḥ ||
เหล่าเทพทูลว่า “ผู้ที่เคยเป็นมรรตัยกลับกลายเป็นอมตะ บัดนี้ไม่มีความแตกต่างระหว่างพวกเรากับพวกเขาเลย เพราะความไม่แตกต่างนั้นเองเราจึงหวั่นไหว เรามาที่นี่เพื่อให้ความเป็น ‘ผู้วิเศษ’ ของเรายังคงอยู่”
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a tension in maintaining cosmic order: when boundaries between mortal and immortal collapse, even the gods feel threatened. It suggests that roles and distinctions (viśeṣa) are seen as necessary for stability, and their erasure (aviśeṣa) produces anxiety and conflict.
The gods report that certain mortals have attained immortality, eliminating the usual difference between humans and gods. Alarmed by this, they approach the authority figure in the episode to seek a remedy that will preserve divine distinctiveness.