Shloka 41
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
तान् पूर्वेन्द्रानभिवीक्ष्याभिरूपान् शक्रात्मजं चेन्द्ररूपं निशम्य । प्रीतो राजा द्रुपदो विस्मितश्न दिव्यां मायां तामवेक्ष्याप्रमेयाम्ू,चारों पाण्डवोंको परम सुन्दर पूर्वकालिक इन्द्रोंके रूपमें तथा इन्द्रपुत्र अर्जुनको भी इन्द्रके ही स्वरूपमें देखकर उस अप्रमेय दिव्य मायापर दृष्टिपात करके राजा ट्रुपद अत्यन्त प्रसन्न एवं आश्चर्यचकित हो उठे
tān pūrvendrān abhivīkṣyābhirūpān śakrātmajaṃ cendrarūpaṃ niśamya | prīto rājā drupado vismitaś ca divyāṃ māyāṃ tām avekṣyāprameyām ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า เมื่อพระราชาทรุปททอดพระเนตรวีรบุรุษทั้งสี่ผู้รูปงาม ประหนึ่งอินทราแห่งกาลก่อน และทรงจำได้ว่าอรชุนผู้เป็นโอรสแห่งศักระปรากฏในรูปอินทราเอง ครั้นทอดพระเนตรมายาทิพย์อันหาประมาณมิได้ พระองค์ก็ทรงปีติและพิศวงยิ่งนัก
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how true greatness may manifest with a divine radiance: a wise ruler responds with reverent joy and humility when confronted with extraordinary virtue and destiny, recognizing that human affairs can be guided by powers beyond ordinary measure.
Drupada beholds the Pāṇḍavas as exceptionally splendid—likened to Indras of earlier times—and recognizes Arjuna as Indra’s son appearing in Indra-like form. Observing this ‘immeasurable divine māyā,’ he becomes both delighted and amazed.