Shloka 40
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
दिव्यैर्वस्त्रैररजोभि: सुगन्धै- मल्यैश्षाग्रयै: शोभमानानतीव । साक्षात् त्र्यक्षान् वा वसूंश्षापि रुद्रा- नादित्यान् वा सर्वगुणोपपन्नान्,वे दिव्य निर्मल वस्त्रों, उत्तम गन्धों और सुन्दर मालाओंसे अत्यन्त सुशोभित हो रहे थे तथा साक्षात् त्रिनेत्र महादेव, वसुगण, रुद्रणगण अथवा आदित्यगणोंके समान तेजस्वी एवं सर्वगुणसम्पन्न दिखायी देते थे
divyair vastrair arajobhiḥ sugandhair malyaiś cāgryaiḥ śobhamānān atīva | sākṣāt tryakṣān vā vasūṃś cāpi rudrān ādityān vā sarvaguṇopapannān ||
พวกเขางดงามยิ่งนัก—นุ่งห่มผ้าทิพย์อันบริสุทธิ์ไร้มลทิน ประพรมด้วยกลิ่นหอมประณีต และประดับพวงมาลัยชั้นเลิศ ทั้งยังปรากฏรุ่งโรจน์และเพียบพร้อมด้วยคุณธรรมทั้งปวง ประหนึ่งพระมหาเทพผู้มีสามเนตรเอง หรือดุจหมู่วสุ หมู่รุทระ หรือหมู่อาทิตยะ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic ideal that inner excellence (sarva-guṇa) is mirrored by outer auspicious signs: purity, fragrance, and noble adornment symbolize elevated character and divine favor, presenting virtue as something that naturally radiates and inspires reverence.
Vaiśampāyana is describing certain figures as extraordinarily radiant—clad in spotless celestial clothing and adorned with fine garlands and perfumes—so splendid that they resemble major classes of gods (Śiva, the Vasus, the Rudras, or the Ādityas).