Shloka 25
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
तत्र होवं भवितारो न संशयो योनिं सर्वे मानुषीमाविशध्वम् । तत्र यूयं कर्म कृत्वाविषहां बहूनन्यान् निधन प्रापयित्वा,“वहाँ भविष्यमें निश्चय ही तुमलोग ऐसे ही होनेवाले हो--तुम सबको मनुष्ययोनिमें प्रवेश करना पड़ेगा। उस जन्ममें तुम अनेक दुःसह कर्म करके बहुतोंको मौतके घाट उतारकर पुनः अपने शुभ कर्मोद्वारा पहलेसे ही उपार्जित पुण्यात्माओंके निवासयोग्य इन्द्रलोकमें आ जाओगे। मैंने जो कुछ कहा है, वह सब कुछ तुम्हें करना होगा। इसके सिवा और भी नाना प्रकारके प्रयोजनोंसे युक्त कार्य तुम्हारे द्वारा सम्पन्न होंगे!
tatra hovam bhavitāro na saṁśayo yoniṁ sarve mānuṣīm āviśadhvam | tatra yūyaṁ karma kṛtvāviṣahāṁ bahūn anyān nidhanaṁ prāpayitvā ||
วยาสะกล่าวว่า “ไม่ต้องสงสัยเลย: ในกาลภายหน้า พวกเจ้าจักเป็นเช่นนี้แน่นอน พวกเจ้าทั้งหมดต้องเข้าสู่ครรภ์มนุษย์ ในชาตินั้น เมื่อกระทำกรรมอันยากจะทนทาน พวกเจ้าจะส่งคนเป็นอันมากไปสู่ความตาย แล้วด้วยการกระทำอันเป็นมงคล พวกเจ้าจักกลับคืนสู่อินทรโลก—ที่พำนักของผู้สั่งสมบุญญาธิการ สิ่งใดที่เราประกาศไว้ พวกเจ้าจำต้องกระทำให้สำเร็จ และนอกเหนือจากนี้ ยังมีภารกิจอีกมากมายอันเกี่ยวเนื่องด้วยวัตถุประสงค์หลากหลาย ที่จักสำเร็จด้วยพวกเจ้า”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse frames human incarnation as a destined instrument of karma: beings must enter human birth, perform difficult actions with grave consequences (including causing deaths), and yet can return to heaven through later auspicious, merit-producing deeds. It highlights the Mahābhārata’s ethical tension—actions may be part of a larger cosmic purpose, but they still carry moral weight and require subsequent dharmic conduct.
Vyāsa delivers a prophetic declaration: those addressed are told they will certainly take human birth, enact harsh and fateful deeds that lead many to death, and afterward attain Indra’s world by virtue of good actions. The statement also implies that additional purpose-driven tasks will be accomplished through their embodied lives.