Shloka 11
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
सा तत्र योषा रुदती जलार्थिनी गड्जां देवीं व्यवगाहा व्यतिष्ठत् । तस्याश्रुबिन्दु: पतितो जले य- स्तत् पद्ममासीदथ तत्र काउ्चनम्,वह युवती वहाँ जलके लिये आयी थी और भगवती गंगाकी धारामें प्रवेश करके रोती हुई खड़ी थी। उसके आँसुओंका एक-एक बिन्दु, जो जलमें गिरता था, वहाँ सुवर्णमय कमल बन जाता था
sā tatra yoṣā rudatī jalārthinī gaṅgāṃ devīṃ vyavagāhya vyatiṣṭhat | tasyāśrubinduḥ patito jale yaḥ tat padmam āsīd atha tatra kāñcanam ||
หญิงสาวนั้นมาด้วยประสงค์จะตักน้ำ นางร่ำไห้แล้วก้าวลงสู่กระแสของเทวีคงคา ยืนอยู่ภายในสายน้ำนั้นเอง และทุกหยดน้ำตาของนางที่ตกลงสู่ธารา ก็กลับกลายเป็นดอกบัวทองคำในบัดดล
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse suggests a symbolic moral vision: in the presence of the sacred (Gaṅgā as devī), even sorrow can be transformed into auspiciousness. It points to the purifying, merit-bestowing power attributed to holy waters and to the idea that suffering, when aligned with a sanctified context, may yield spiritual or ethical fruit.
A weeping young woman comes seeking water, enters the current of the goddess Gaṅgā, and stands there crying. As her tears fall into the river, each drop turns into a golden lotus, marking the moment as wondrous and significant.