Shloka 11
द्रौपदी-वरण-प्रत्ययः — Intelligence Reports and the Kaurava Court’s Response
सोते समय वे वर्षाकालके मेघके समान गम्भीर गर्जना करते हुए आपसमें बड़ी विचित्र बातें करने लगे। वे पाँचों वीर जो बातें कह रहे थे, वे वैश्यों, शूद्रों तथा ब्राह्मणों-जैसी नहीं थीं
sote samaye te varṣākālike megha-samānāṁ gambhīra-garjanāṁ kurvantaḥ parasparaṁ baḍī vicitra bāteṁ karane lage | te pāñcoṁ vīrā ye bāteṁ kah rahe the, ve vaiśya-śūdra-tathā brāhmaṇa-sadṛśī na thīṁ |
แม้ยามเอนกายนอนอยู่ เหล่าวีรบุรุษทั้งห้าก็เริ่มสนทนากันด้วยถ้อยคำอันพิสดารน่าอัศจรรย์ เสียงของพวกเขาทุ้มกึกก้องดุจเมฆคำรามในฤดูฝน วาจาที่เปล่งออกมานั้นมิใช่สำเนียงสามัญของไวศยะหรือศูทร และมิใช่ลีลาพูดของพราหมณ์ทั่วไป หากเป็นถ้อยคำที่อวลด้วยเดชานุภาพ เจตจำนง และคติแห่งวีรธรรมเหนือสามัญชน
धृष्टह्ुम्न उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner nature and heroic intent can manifest in speech that transcends ordinary social patterns. It implicitly contrasts conventional, class-marked discourse with a more forceful, extraordinary mode of speaking associated with exceptional warriors, inviting reflection on character (svabhāva) and the ethical weight of words.
At night, while asleep, five warriors begin conversing among themselves. Their voices are described as deep and thunder-like, and their talk is portrayed as unusual—unlike the typical speech attributed to common social groups—signaling that something significant or extraordinary is being expressed or revealed.