Shloka 2
Draupadī-vivāha-vidhāna
The Ritual Formalization of Draupadī’s Marriage
कुटीगता सा त्वनवेक्ष्य पुत्रौ प्रोवाच भुड्क्तेति समेत्य सर्वे । पश्चाच्च कुन्ती प्रसमीक्ष्य कृष्णां कष्ट मया भाषितमित्युवाच,उस समय कुन्तीदेवी कुटियाके भीतर थीं। उन्होंने अपने पुत्रोंको देखे बिना ही उत्तर दे दिया--((भिक्षा लाये हो तो) तुम सभी भाई मिलकर उसे पाओ।” तत्पश्चात् द्रौपदीको देखकर कुन्तीने चिन्तित होकर कहा--'हाय! मेरे मुँहले बड़ी अनुचित बात निकल गयी”
kuṭīgatā sā tv anavekṣya putrau provāca bhuṅkteti sametya sarve | paścāc ca kuntī prasmīkṣya kṛṣṇāṃ kaṣṭa mayā bhāṣitam ity uvāca ||
ขณะนั้นกุนตีอยู่ภายในกระท่อม นางมิได้เหลียวดูบุตรทั้งสองก็กล่าวว่า “พวกเจ้าทั้งหมดจงมารวมกัน แล้วแบ่งกันบริโภคเถิด” ครั้นต่อมาเมื่อเห็นกฤษณา (เทราปที) กุนตีก็ร้อนรนกล่าวว่า “อนิจจา! วาจาที่เรากล่าวออกไปช่างไม่สมควรยิ่งนัก”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of speech: words spoken without full awareness can create serious moral and social consequences. It also introduces the tension between honoring a respected elder’s utterance and correcting an unintended, potentially harmful instruction—an early Mahābhārata example of dharma becoming complex when circumstances shift.
Kuntī, inside the hut and not seeing what her sons have brought, tells them to share it together, assuming it is alms. When she then sees that what they have brought is Draupadī, she realizes her statement has inadvertently implied sharing her as well, and she laments that an improper word has escaped her.