Shloka 9
Ādi Parva, Adhyāya 180 — Svayaṃvara-Virodha and Pāṇḍava Parākrama
Draupadī Episode
प्रतिषेद्धा हि पापस्य यदा लोकेषु विद्यते । तदा सर्वेषु लोकेषु पापकृन्नोपपद्यते,जबतक जगत्में कोई भी पापकर्मको रोकनेवाला होता है, तबतक सम्पूर्ण लोकोंमें पापियोंका होना सम्भव नहीं होता तथा पुलस्त्य: पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः । तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया शत्रुओंका नाश करनेवाले अर्जुन! उसी प्रकार पुलस्त्य, पुलह, क्रतु और महाक्रतुने भी राक्षसोंके जीवनकी रक्षाके लिये वहाँ पदार्पण किया
pratiṣeddhā hi pāpasya yadā lokeṣu vidyate | tadā sarveṣu lokeṣu pāpakṛn nopapadyate ||
atha pulastyaḥ pulaḥ kratuś caiva mahākratuḥ | tatrājagmur amitraghna rakṣasāṁ jīvitepsayā ||
อูรวะกล่าวว่า “ตราบใดที่ยังมีผู้หนึ่งในโลกทั้งหลายคอยยับยั้งบาปกรรมอยู่ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่คนบาปจะครอบงำไปทั่วทุกโลก เช่นเดียวกันนั้น โอ้อรชุนผู้ปราบศัตรู ปุลัสตยะ ปุลหะ กฺรตุ และมหากฺรตุ ก็ได้มาถึงที่นั่น ด้วยความปรารถนาจะรักษาชีวิตของเหล่ารากษส”
ऑर्व उवाच
Educational Q&A
The verse asserts an ethical principle: when there exists a moral restrainer—someone or some force that checks wrongdoing—sin cannot become universally dominant. Social and cosmic order depend on the presence of such restraint.
Aurva addresses Arjuna and explains a general moral point about the prevention of sin; then he notes that certain great sages—Pulastya, Pulaha, Kratu, and Mahākratu—arrive at a particular place with the intention of safeguarding the lives of the Rākṣasas.