Shloka 7
धृष्टद्युम्नेन समागतक्षत्रियगणगणना
Dhṛṣṭadyumna’s Enumeration of Assembled Kṣatriyas
शोकबुद्धिं तदा चक्रे न चैकत्र व्यतिष्ठत । सो5गच्छत् पर्वतांश्नैव सरितश्न सरांसि च,उस समय (पुत्रवधुओंके संतोषके लिये) उन्होंने शोकबुद्धि कर ली थी, इसलिये वे किसी एक स्थानमें नहीं ठहरते थे; पर्वतों, नदियों और सरोवरोंके तटपर चक्कर लगाते रहते थे
śokabuddhiṃ tadā cakre na caikatra vyatiṣṭhata | so 'gacchat parvatāṃś caiva saritaś ca sarāṃsi ca ||
ครั้งนั้นเขาจงใจรับเอาจิตแห่งความโศกไว้ จึงมิได้หยุดอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งเลย ด้วยความกระสับกระส่าย เขาเร่ร่อนเลียบภูผา ลำน้ำ และสระใหญ่ ย้ายจากฝั่งหนึ่งไปสู่อีกฝั่งหนึ่งไม่ขาดสาย
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
Unprocessed grief can destabilize the mind, producing restlessness and inability to settle; the verse highlights how sorrow, even when adopted for a social purpose (to satisfy or console relatives), can drive a person into continual wandering rather than steady, dharmic composure.
The Gandharva describes a person who, having assumed a grief-filled state, cannot stay in one place and keeps roaming among mountains, rivers, and lakes—an image of agitation and mourning expressed through ceaseless movement.