Shloka 39
और्वकृत-क्रोधाग्नि-निग्रहः
Aurva’s Containment of the Wrath-Fire
या हि दृष्टा मया काश्रिच्छुता वापि वराड्ना: । न तासां सदृशीं मन्ये त्वामहं मत्तकाशिनि,“यौवनके मदसे सुशोभित होनेवाली सुन्दरी! मैंने अबतक जो कोई भी सुन्दरी स्त्रियाँ देखी अथवा सुनी हैं, उनमेंसे किसीको भी मैं तुम्हारे समान नहीं मानता
yā hi dṛṣṭā mayā kāścit śrutā vāpi varāṅganāḥ | na tāsāṃ sadṛśīṃ manye tvām ahaṃ mattakāśini ||
คันธรรพกล่าวว่า “โอ้หญิงงามผู้สว่างไสวด้วยความเมามายแห่งวัยเยาว์! ในบรรดาสตรีงามทั้งหลายที่ข้าเคยเห็นหรือแม้แต่ได้ยินเล่าขาน ข้าไม่เห็นผู้ใดเสมอเหมือนเจ้าเลย”
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how desire often begins with idealizing praise—elevating one person above all others. In the Mahabharata’s ethical atmosphere, such flattery can be a prelude to attachment and testing of restraint, reminding readers to distinguish genuine virtue from mere fascination with beauty.
A Gandharva addresses a woman with admiring words, declaring that among all women he has seen or heard of, none equals her. It functions as a courtship-style compliment within the episode’s unfolding encounter.