Shloka 67
और्वोपाख्यानम्
Aurva Episode: Restoration of Sight and Restraint of World-Destructive Anger
उत्तमां च मनोबुद्धिं भवतां भावितात्मनाम् | जानन्नपि च व: पार्थ कृतवानिह धर्षणाम्,आपलोगोंका अन्त:करण शुद्ध है, मन और बुद्धि भी उत्तम है। पार्थ! आपके विषयमें यह सब कुछ जानते हुए भी मैंने यहाँ आक्रमण किया था
uttamāṃ ca manobuddhiṃ bhavatāṃ bhāvitātmanām | jānann api ca vaḥ pārtha kṛtavān iha dharṣaṇām ||
คนธรรพกล่าวว่า “จิตภายในของพวกท่านบริสุทธิ์แล้ว; ใจและปัญญาก็ประเสริฐยิ่ง เพราะพวกท่านตั้งมั่นในวินัยแห่งจิตวิญญาณ ถึงกระนั้น โอ้ ปารถะ แม้รู้เช่นนี้เกี่ยวกับท่าน ข้าก็ยังได้กระทำการรุกราน ณ ที่นี้”
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
Moral worth (purity of heart, disciplined mind and intellect) is acknowledged as real and recognizable; yet knowledge of another’s virtue does not automatically prevent wrongdoing. The verse highlights ethical accountability: aggression remains blameworthy even when the aggressor knows the victim’s nobility.
A Gandharva addresses Pārtha (Arjuna), admitting that he attacked despite recognizing the refined character and superior mental faculties of Arjuna and his party. The statement functions as a confession that the act was a deliberate transgression rather than an ignorant mistake.