Shloka 14
और्वोपाख्यानम्
Aurva Episode: Restoration of Sight and Restraint of World-Destructive Anger
अड्जरपर्णमित्येवं ख्यातं चेदं वन॑ मम । अनुगड़ं चरन् कामांश्रित्रं यत्र रमाम्पयहम्,“मेरा यह वन भी अंगारपर्ण नामसे विख्यात है। मैं गंगाजीके तटपर विचरता हुआ इस वनमें इच्छानुसार विचित्र क्रीड़ाएँ करता रहता हूँ
Aṅgāraparṇam iti evaṁ khyātaṁ ca idaṁ vanaṁ mama | Gaṅgāyāḥ taṭe anugaḍaṁ caran kāmān yatra ramāmy aham ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า: “ป่าแห่งเรานี้เลื่องชื่อด้วยนาม ‘อังคารปรรณะ’ โดยแท้ เราเที่ยวไปตามฝั่งภาคีรถี และเสพความรื่นรมย์ ณ ที่นี้ตามใจปรารถนา ด้วยการละเล่นอันหลากหลาย”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds how a place becomes ‘known’ through name and reputation (khyāti), and it subtly contrasts regulated life with the sphere of kāma (personal pleasure). In the epic’s ethical horizon, enjoyment is acknowledged, yet it is typically meaningful when situated within broader dharma and self-restraint.
The speaker identifies the forest by its famous name, Aṅgāraparṇa, and describes himself roaming along the Gaṅgā’s bank, enjoying various pastimes there according to his wish.