Shloka 2
Saṃvaraṇa’s Petition and Tapatī’s Conditioned Consent (सम्वरण-तपती संवादः)
एकस्तव सुतो बाल: कन्या चैका तपस्विनी । न चैतयोस्तथा पत्न्या गमनं तव रोचये,आपके तो एक ही नन््हा-सा पुत्र और एक ही तपस्विनी कन्या है, अतः इन दोनोंका तथा आपकी पत्नीका भी वहाँ जाना मुझे अच्छा नहीं लगता
ekas tava suto bālaḥ kanyā caikā tapasvinī | na caitayos tathā patnyā gamanaṁ tava rocaye ||
ท่านมีบุตรชายตัวน้อยเพียงคนเดียว และธิดาผู้บำเพ็ญตบะเพียงคนเดียว; เพราะฉะนั้น ข้าไม่เห็นชอบให้ท่านไปที่นั่น ทั้งไม่เห็นชอบให้พาเด็กทั้งสองและภรรยาของท่านไปด้วย
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes prudent dharma: when one has only a single, vulnerable set of dependents (a young son, an ascetic daughter, and a wife), one should avoid exposing them to unnecessary danger. Ethical responsibility includes safeguarding those entrusted to one’s care.
A brāhmaṇa addresses someone who intends to go somewhere (and apparently take family along). He objects, pointing out that the person has only one young son and one ascetic daughter, and therefore he does not approve of the journey for the children and the wife as well.