Shloka 19
Saṃvaraṇa’s Petition and Tapatī’s Conditioned Consent (सम्वरण-तपती संवादः)
एवमुक्तस्तु पृथया स विप्रो भार्यया सह । हृष्ट: सम्पूजयामास तद्वाक्यममृतोपमम्,कुन्तीदेवीके यों कहनेपर पत्नीसहित वह ब्राह्मण बहुत प्रसन्न हुआ और उसने कुन्तीके अमृत-तुल्य जीवनदायक मधुर वचनोंकी बड़ी प्रशंसा की
evam uktas tu pṛthayā sa vipro bhāryayā saha | hṛṣṭaḥ sampūjayāmāsa tad vākyam amṛtopamam ||
เมื่อปฤถา (กุนตี) กล่าวดังนั้น พราหมณ์ผู้นั้นพร้อมภรรยาก็ยินดีนัก เขาแสดงความนอบน้อมและสรรเสริญถ้อยคำของกุนตี ซึ่งประดุจน้ำอมฤต—อ่อนโยน ชุบชีวิต และเกื้อหนุนธรรม—อย่างสุดใจ
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Words aligned with dharma—truthful, compassionate, and timely—can function like ‘nectar’: they restore courage, relieve suffering, and inspire ethical action. The verse highlights the moral potency of speech and the duty to honor such counsel.
After Kuntī (Pṛthā) speaks to the brāhmaṇa, he and his wife are pleased and respond by honoring and praising her nectar-like words, indicating that her counsel has comforted and strengthened them.