Shloka 37
Drupada’s Putrakāmeṣṭi: The Sacrificial Birth of Dhṛṣṭadyumna and Kṛṣṇā
प्रणम्य विकच: पादावगृह्नात् स पितुस्तदा । मातुश्न परमेष्वासस्तौ च नामास्य चक्रतु:,उस महान धनुर्धर बालकने पैदा होते ही पिता और माताके चरणोंमें प्रणाम किया। उसके सिरमें बाल नहीं उगे थे। उस समय पिता और माताने उसका इस प्रकार नामकरण किया
praṇamya vikacaḥ pādāv agṛhṇāt sa pituḥ tadā | mātuś ca parameṣvāsaḥ tau ca nāmāsya cakratuḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ครั้นถือกำเนิด เด็กน้อยผู้ไร้เส้นผมนั้นก็นอบน้อมลงแล้วกุมพระบาทบิดา และถวายคำนับแด่มารดาด้วย จากนั้นบิดาผู้เป็นมหาธนูรธร พร้อมด้วยมารดา ได้ประกอบพิธีตั้งนามให้แก่เด็กนั้น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharma within the family: reverence to parents is portrayed as an auspicious, character-defining virtue, so significant that it frames the child’s entry into social life through the naming rite.
A newborn—described as hairless—immediately bows and grasps his father’s feet and shows reverence to his mother; in response, the parents (the father called ‘supreme archer’) proceed to name the child.