Shloka 6
पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
मोक्षमेव व्यवस्यामि बन्धो हि व्यसनं महत् | सुवृत्तिमनुवर्तिष्ये तामहं पितुरव्ययाम्,अत: अब मैं इस निश्चयपर पहुँच रहा हूँ कि मोक्षके मार्गपर चलनेसे ही अपना कल्याण है। स्त्री-पुत्र आदिका बन्धन ही सबसे महान् दुःख है। आजसे मैं अपने पिता वेदव्यासजीकी उस उत्तम वृत्तिका आश्रय लूँगा, जिससे पुण्यका कभी नाश नहीं होता
mokṣam eva vyavasyāmi bandho hi vyasanaṁ mahat | suvṛttim anuvartiṣye tām ahaṁ pitur avyayām ||
ข้าพเจ้าตั้งสัตย์ปณิธานแล้วว่า เป้าหมายของข้าพเจ้ามีเพียงโมกษะเท่านั้น เพราะความยึดติดและพันธนาการเป็นมหาภัยพิบัติ ตั้งแต่วันนี้ข้าพเจ้าจะดำเนินตามจริยาวัตรอันประเสริฐและไม่เสื่อมสูญของบิดา คือพระเวทวยาสะ ซึ่งทำให้บุญกุศลไม่เคยสูญสิ้น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches vairāgya: worldly bonds (bandha), especially attachment to relationships and possessions, can become a profound source of suffering (vyasana). Therefore one should resolve upon mokṣa and adopt a steady, virtuous discipline (suvṛtti) that yields imperishable spiritual merit.
The speaker expresses a decisive inner turn: he declares a firm resolve to pursue liberation and to model his life on the exemplary, enduring conduct associated with his father Vyāsa, presenting renunciation and ethical discipline as the chosen path forward.